Hutchinson, M. N.; Skinner, A. Os escamosos apareceron a finais do triásico e constitúen un grupo máis antigo do que se supoñnía; porén, ningunha das familias actuais é muoi anterior ao Cretáceo; a primeira serpente é do Cretáceo superior, e o grupo non parece que se diversificara até o oligoceno. A orde dos escamosos comprende, de acordo coa clasificación tradicional, as tres subordes seguintes, coas infraordes que se indican: Suborde Lacertilia (antes saurios) - lagartos, Suborde Serpentes (ou ofidios) - serpentes, Ademais, cabe citar o clado extinto Polyglyphanodontia, que parece ser o taxon irmán de Scleroglossa.[6]. Os escamosos caracterízanse pola muda da súa pel. Sauria Macartney, 1802; Variacións taxonómicas. [2], Cladograma segundo unha análise de Evans e Wang en 2010:[7]. A dos escamosos (Squamata) é unha orde de saurópsidos (réptiles) diápsidos que inclúe os lagartos, camaleóns, iguanas e formas afíns, as serpentes e as cobras cegas. Posúen dous órganos de Jacobson de estrutura complexa e de gran importancia funcional. Pero como o resto dos lagartos, teñen a pel seca, prefirindo xeralmente evitar a auga (aínda que todos os lagartos poden nadar se é necesario). A suborde comprende as infraordes seguintes: Normalmente tenen catro patas, oído con apertura externa e pálpebras móbiles. A subfamilia comprende unicamente ... describíronse algúns taxons fósiles como, por exemplo, Janosikia ulmensis do mioceno inferior de Alemaña, e Pseudeumeces cadurcensis do oligoceno. A dos lacertilios (Lacertilia) é unha suborde de réptiles escamosos que inclúe a maioría dos réptiles actuais, como varanos, iguanas, lagartos, lagartas, camaleóns e xecos, así como algunhas formas fósiles moi notábleis, como os mosasaurios do Cretáceo superior. [4] De todos os xeitos está en discusión o efecto real que poida ter tras unha trabada.[5][6]. Estes órganos participan tamén no recoñecemento sexual e no seguimento do rastro deixado polas presas. Evolutivamente é a orde máis recente de réptiles. Trátase de estruturas ocas en forma de bóveda situadas na zona anterior do padal comunicadas coa cavidade bucal por medio dun estreito conduto. Distínguense das verdadeiras serpentes pola presenza de aberturas timpánicas e pálpebras. Saurio (Sauria) Squamataren barruko azpiordena bat da. Así mesmo, posúen un par de órganos copuladores exclusivos. PDF | On Jan 1, 2001, José Ignacio Canudo and others published Los saurópodos (Dinosauria) del Tithónico (Jurásico Superior) y del Cretácico de Aragón. Ademais de polo nome hoxe en día válido, a orde coñeceuse tamén polos sinónimos:[3]. Tras a autotomía, a cola rexenérase, pero a nova cola non é idéntica á perdida; en efecto, as vértebras non poden rexenerarse e son substituídas por un tubo cartilaxinoso non segmentado. Familia Anguidae, que comprende, entre outras moitas especies, o escáncer. Itxuraz muskerraren antzekoak dira gehienak, gorputzaz luzaranak, lau hankakoak eta isats-luzeak. O exemplo máis típico é o dos camaleóns, pero tamén poden suceder cambios de cor máis sutís noutras especies de lacertilios. Scribd is the world's largest social reading and publishing site. "A new lizard (Reptilia: Squamata) with exquisite preservation of soft tissue from the Lower Cretaceous of Inner Mongolia, China", https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Escamosos&oldid=5617419, Wikipedia:Páxinas que usan ligazóns máxicas ISBN, licenza Creative Commons recoñecemento compartir igual 3.0. Porén, en 2009 descubriuse que o dragón de Komodo posibelmente tamén sexa velenoso, tras o achado dun par de glándulas de veleno no seu maxilar inferior. O nome científico Lacertilia está formado pola adición á raíz do nome do seu xénero tipo, Lacerta, o sufixo do latín científico -ilia, indicando plural. Solamente un xénero é velenoso, Heloderma, que inclúe as especies Heloderma suspectum (monstro de Gila) e Heloderma horridum. Antes denominábase saurios (Sauria) á suborde formada polos lacertilios e as serpentes, pero dado que este resultou ser parafilético, o nome Sauria aplícase agora a un clado maior de réptiles que inclúe a maioría da subclase dos diápsidos. Pertence á suborde dos lacertilios (Sauria ou Lacertilia), que se divide en 16 familias, das que nos interesan catro: Familia Lacertidae, que comprende os lagartos e lagartas típicos, comúns e fáciles de observar. O nome científico Squaqmata está fotmado pola unión dos elementos do latín científico squam- e -ata, tirados do latín clásico squmāma, "escama", e do sufixo latino -ata, indicando plural, respectivamente. [4] Literalmente: "os que teñen escamas". La diversidad de la fauna sauria en Colombia, es amplia representación de la saurofauna en Suramérica; posiblemente tenga algo más del 50% de esa diversidad. Moitas especies son capaces de romper e desprender a súa cola cando se ven en perigo ou son capturados por un depredador; esta capacidade, denominada autotomía, débese á presenza de planos especiais de ruptura das vértebras caudais; ditos planos de ruptura danse tamén nas tuataras, pero non nas serpentes. Aínda que os escamosos conservan numerosos caracteres reptilianos primitivos, presentan varias especializacións que faltan no seu grupo irmán, os tuataras, e ás que pode atribuírse en parte o éxito que alcanzaron. Unhas poucas especies son omnívoras e poden comer plantas. Os lacertilios da infraorde dos Scincomorpha a miúdo presentan cores brillantes e iridiscentes que parecen húmidos. A orde dos escamosos comprende, de acordo coa clasificación tradicional, as tres subordes seguintes, coas infraordes que se indican: Suborde Lacertilia (antes saurios) - lagartos Os galotiinos son en xeral similares ás especies da outra subfamilia dos lacértidos, a dos lacertinos. [2] Tras a autotomía, a cola rexenérase. Clasificación [6] Características. Oraindik orain ez du onarpen osorik, nahiz eta The Reptile Databasek guztiz ontzat eman. Badira, hala ere, gorputz sendokoak (kameleoia), eta hankarik ez dutenak ere (anfisbenidoen familiakoak gehienak). A última edición desta páxina foi o 1 de outubro de 2020 ás 13:04. Clasificación. Antes denominábase saurios (Sauria) á suborde formada polos lacertilios e as serpentes, pero dado que este resultou ser parafilético, o nome Sauria aplícase agora a un clado maior de réptiles que inclúe a maioría da subclase dos diápsidos. A suborde foi descrita en 1867 polo zoólogo británico de orixe alemá Albert Günther.[1]. Son tamén os réptiles actuais que alcanzaron maior éxito ecolóxico e os que máis especies inclúe, máis de 5 000.[2]. [3], Os lacertilios aliméntanse xeralmente de invertebrados, como insectos ou arácnidos e, en ocasións (e dependendo da especie), de pequenos vertebrados, incluíndo a otras especies de lacertilios. Estas especies habitan no oeste de México e o sur de Texas, e posúen dúas glándulas velenosas na mandíbula. A última edición desta páxina foi o 9 de novembro de 2020 ás 08:34. Os órganos de Jacobson están innervados por unha rama individualizada do nervio olfactorio. As partículas olorosas son levadas aos condutos de dito órgano mediante a punta da lingua, que é bífida nas serpentes e en moitos lagartos. A orde foi descrita en 1811 polo zoólogo especializado en herpetoloxía, taxónomo e ilustrador alemán Nicolaus Michael Oppel,[3] na súa obra Die Ordnungen, Familien und Gattungen der Reptilien, als Prodrom einer Naturgeschichte derselben (As ordes, familias e xéneros dos réptiles, como un pródromo dunha Historia Natural dos mesmos). Todos os lacertilios poden cambiar de cor en resposta á súa contorna ou en momentos de perigo. Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: "Acerca dos nomes dos anfibios e réptiles galegos", https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lacertilios&oldid=5592893, Todos os artigos con ligazóns externas rotas, Artigos con ligazóns externas rotas desde novembro de 2019, Wikipedia:Páxinas que usan ligazóns máxicas ISBN, licenza Creative Commons recoñecemento compartir igual 3.0. Porén, nese momento, a validez desta clasificación en dúas subfamilias foi obxecto de moitos debates, [12] ... As pálpebras superiores están unidas ás inferiores, deixando entre elas un único espazo libre o suficientemente grande como para que queden descubertos o iris e a pupila. Xunto coas subordes das serpentes (Serpentes) e das cobras cegas (Amphisbaenia), forma a orde dos escamosos (Squamata), que comprende case 5 000 especies. O rango de lonxitudes vai duns poucos centímetros de algúns xecos do Caribe até os cerca de tres metros do dragón de Komodo. & Lee, M. S. Y. (2012): "Tikiguania and the antiquity of squamate reptiles (lizards and snakes)". Algunhas especies de lacertilios, as chamadas cobras cegas (como Blanus cinereus),[2] non teñen patas funcionais, a pesar de teren vestixios do esqueleto das patas. Por exemplo, a parte superior da mandíbula superior está rixidamente unida ao cranio, pero no maxilar inferior posúe un óso cadrado móbil que comunica o seu movemento aos ósos da mandíbula, o que favorece a deglutición das presas; os cranios con esta propiedade coñécense co nome de "cranio cinético". O seu corpo é alongado e teñen unha cola ben desenvolvida. Sauria ‎Macartney, 1802 (hoxe considerado como un clado) Clasificación. Algunhas especies son capaces de romper e desprender a súa cola cando se ven en perigo ou son capturados por un depredador; esta capacidade, denominada autotomía, débese á presenza de planos especiais de ruptura nas vértebras caudais. A maioría dos lacertilios poñen ovos, aínda que as femias dunhas poucas especies retéñenos no seu interior e paren directamente as crías vivas (ovovivíparos). Los saurios son un orden de reptiles diápsidos plagiotremas, de cuerpo generalmente esbelto, con cuatro miembros que, a veces, están reducidos o faltas, párpados movibles casi siempre, con escamas o escudos en la piel, hueso cuadrado libre y abertura de la cloaca transversa: tienen todos esternón, omóplato y coracoides, dientes insertos en el borde interno de los huesos mandibulares. Existe unha tendencia xeral á redución das patas, fenómeno que tivo lugar de maneira independente en case a metade das familias actuais de lagartos e, por suposto, nas serpentes e nos anfisbénidos.
2020 sauria clasificación inferior